Page 88 - สานต่อความคิดบัณฑร_29-1-63
P. 88
88 • สานฝัน ตั้งมั่นต่อไป
ได้รับการพิจารณาถึงความเกี่ยวข้องในระดับนานาประเทศด้วยเช่นกัน การพัฒนา สถาบันทางสังคมและเศรษฐกิจสมัยใหม่ เพื่อที่จะให้ทัศนะของผู้ศึกษาแจ่มชัดขึ้น
ทางเศรษฐกิจนั้นต้องประกอบด้วยความจำาเริญเติบโตและการเปลี่ยนแปลง จึงใคร่กำาหนดว่า การพัฒนาคือ การเปลี่ยนแปลง และด้วยสภาพการรู้จักต่อต้าน
อาจพิจารณาได้ว่าเป็นการสร้างกลไกที่ก่อให้เกิดการพึ่งตนเอง (Self-Sustaining) ต่ออำานาจอย่างถาวรเท่านั้น ที่จะป้องกันมิให้มนุษยชาติจำาต้องยอมรับเอา
และเพิ่มพูนการพัฒนาเศรษฐกิจที่เกิดจากภูมิปัญญาภายในประเทศ ดังนั้น สิ่งใดสิ่งหนึ่งมาอย่างง่ายดาย มนุษย์ในประเทศด้อยพัฒนา รวมทั้งดินแดน
การพัฒนาทางเศรษฐกิจจึงหมายถึง การเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้างนอกเหนือ ที่ล้าหลังภายในประเทศก็จะไม่ถูกกักกันอยู่ในภาวะความด้อยพัฒนา ประการแรก
ไปจากการเพิ่มขึ้นของรายได้ ซึ่งอัตราและทิศทางของการเปลี่ยนแปลงทาง ไม่มีสภาวะของความด้อยพัฒนาหรือกระบวนการของความด้อยพัฒนา มีแต่
โครงสร้างจะแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศและในแต่ละช่วงประวัติศาสตร์ สภาวะของความไม่พัฒนา (Un-development) ประการที่สอง มนุษย์มิใช่วัตถุ
มีความเชื่อเป็นอย่างมากว่าความก้าวหน้าทางเศรษฐกิจในประเทศที่ยากจนและ ที่อยู่นิ่ง (static object) แต่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ นอกจากนั้น
ภาคต่างๆ ภายในประเทศที่ยากจนนั้นจะไม่สามารถดำาเนินไปได้อย่างต่อเนื่อง การพัฒนาไม่ใช่ความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและการเกษตรอย่างง่ายๆ เท่านั้น
และยั่งยืน นอกเสียจากว่าจะได้มีการเปลี่ยนแปลงทั้งภายในและระหว่างประเทศ แต่หมายถึงการพัฒนาที่มีความสมดุลทางเศรษฐกิจและสังคม โดยเน้นการกระจาย
ต่างๆ ติดตามควบคู่ไปด้วย เพราะเหตุว่าการพัฒนาเศรษฐกิจนั้นคือ ความจำาเริญ และการเพิ่มโอกาสให้ชาวชนบทผู้ยากจนให้ได้ผลประโยชน์ที่เป็นธรรม
เติบโตร่วมไปกับการเปลี่ยนแปลง ซึ่งเกี่ยวข้องรวมไปถึงความร่วมมือในสังคม ซึ่งรวมถึงการสร้างงาน การมีที่ดินทำากิน การกระจายรายได้ที่เป็นธรรม
ส่วนรวมและความร่วมมือระหว่างประเทศ ควรให้ความสนใจกับส่วนอื่นๆ การปรับปรุงบริการสาธารณสุข โภชนาการ และที่อยู่อาศัย โอกาสทางการศึกษา
ที่สนับสนุนการพัฒนามากกว่ารูปแบบการสะสมทุนและแรงงานตามแบบดั้งเดิม ที่เปิดกว้างเพื่อพัฒนาศักยภาพของคน รวมทั้งการที่ชาวชนบทมีอำานาจตัดสินใจ
ที่เคยกระทำาอยู่ ควรมีข้อพิจารณาถึงความเป็นไปได้ของการส่งออก ข้อบังคับ และลงมือปฏิบัติต่อสิ่งต่างๆ ที่มีผลต่อการดำาเนินชีวิตของเขา
ของการนำาเข้า การหมุนเวียนเข้าออกของเงินลงทุนจากภาคเอกชนหรือ 2. ยุทธศาสตร์การพัฒนาชนบทไทย
ความช่วยเหลือในแบบต่างๆ ปัญหาสำาคัญของพัฒนาการทางเศรษฐกิจนั้น
ไม่ได้อยู่ที่ผลผลิตแต่อยู่ที่ความสามารถในการผลิต และความสามารถนี้ควรนำาไปสู่ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ในขณะที่ช่องว่างระหว่างชนบทและเมือง
การพึ่งพาตนเอง รวมทั้งการเพิ่มขึ้นของพัฒนาการทางเศรษฐกิจ ได้เพิ่มมากขึ้นนั้น ความจำาเป็นในการพัฒนาชนบทได้กลายเป็นเรื่องที่
จะเห็นได้ว่า จากเหตุผลข้างต้นที่กล่าวมานั้น คณะผู้ศึกษามิได้อ้างว่า เห็นได้ชัดเจน ยุทธศาสตร์สำาคัญที่เกิดขึ้นเพื่อต่อสู้กับความยากจนในชนบท
จะสามารถให้คำาตอบหนึ่งคำาตอบใดต่อความด้อยพัฒนา รวมทั้งมิได้พยายามที่ เพื่อเสนอแนะและสนับสนุนงานพัฒนาชนบทมีดังต่อไปนี้
จะสร้างแนวทางใหม่หรือนำาเสนอการสังเคราะห์ของแนวทางต่างๆ ที่ได้กล่าวมา ยุทธศาสตร์การส่งเสริมการเกษตร ยุทธศาสตร์นี้มีวัตถุประสงค์หลักคือ
แต่ต้น แนวทางการพัฒนาที่อ้างว่าเป็นทางออกเพียงประการเดียวนั้น มักจะเป็น การเพิ่มผลผลิตของเกษตรกรด้วยการปรับปรุงเทคนิคในการผลิต วัตถุประสงค์
เจตนารมณ์ในการปฏิวัติและนำาเสนอความจริงในลักษณะการยัดเยียดอุดมการณ์ ที่สอง คือ การปรับปรุงชีวิตครอบครัวในชนบทด้วยการสอนการคหกรรมศาสตร์
และไม่ให้ภาพที่เป็นภาววิสัย ดังนั้นทุกคนเห็นด้วยว่าควรจะได้มีการทำาความเข้าใจ ให้แก่ผู้หญิง และการสร้างกลุ่มยุวเกษตรกร ยุทธศาสตร์นี้เน้นหนักที่เทคโนโลยี
ปรับประยุกต์และใช้แนวทางการพัฒนาของพื้นบ้านแทนการลอกเลียนแบบ ในการผลิต ส่วนด้านเศรษฐกิจ เช่น การวางแผนและการจัดการไร่นา แหล่งเงินกู้
การพัฒนาโดยตรง โดยดูจากสภาพทางสังคมและวัฒนธรรมที่แตกต่างกันด้วย และปัจจัยการผลิต และตลาดผลผลิตนั้น ถือเป็นความสำาคัญลำาดับรอง ได้เผยแพร่
ไม่มีข้อขัดแย้งแต่อย่างใดที่โครงสร้างทางเศรษฐกิจแบบดั้งเดิมจะดำารงอยู่ร่วมกับ
