Page 105 - สานต่อความคิดบัณฑร_29-1-63
P. 105
สานต่อความคิด บัณฑร อ่อนดำา • 105
เกี่ยวข้องกับ “ความต้องการในด้านวัตถุ เช่น อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และ
บริการที่สำาคัญบางอย่าง เช่น การศึกษา การสาธารณสุข นำ้าดื่ม การสุขาภิบาล
และการคมนาคมขนส่ง” สำาหรับความต้องการที่ไม่อยู่ในรูปวัตถุ เช่น การจ้างงาน
การมีส่วนร่วมของชาวบ้าน ความเสมอภาค การเปลี่ยนแปลงทางโครงสร้าง
ด้านเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง เสรีภาพของมนุษย์ ความมั่นคงปลอดภัย และ
อื่นๆ นั้นไม่ได้รับการกล่าวถึง อย่างไรก็ตามความต้องการที่ไม่ใช่ในรูปวัตถุนั้น
“จะให้เกิดการเคลื่อนไหวที่ได้มาซึ่งความต้องการอย่างอื่น” รัฐบาลกลางแห่งชาติ
ซึ่งได้รับอิทธิพลจากโครงสร้างทางอำานาจในระดับท้องถิ่นและระดับนานาชาติ
มักจะไม่เต็มใจหรือไม่สามารถที่จะปฏิบัติตามนโยบายการจัดสรรทรัพยากรใหม่
(Redistribution Policy) อย่างแท้จริงได้ ในขณะเดียวกันกลุ่มผู้ยากจนอยู่
ในลักษณะเป็น “ส่วนที่ไม่ได้รับการจัดตั้ง” จึงเป็นการยากที่จะระดมพวกเขา
ให้ตระหนักและสำานึกถึงสิทธิของพวกเขา ดังนั้นกลุ่มคนยากจนต้องดำารง
ความยากจนอยู่ต่อไป และไม่ได้รับโอกาสที่จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับกระบวนการ
ตัดสินใจในระดับเศรษฐกิจแห่งชาติ
ยุทธศาสตร์การพัฒนาแบบภูมิปัญญาชาวบ้าน (The Indigenous
Development Strategy) ซึ่งบางครั้งก็เรียกว่า การพัฒนาแบบดั้งเดิม หรือระบบ
ความรู้แบบภูมิปัญญาในท้องถิ่น หรือยุทธศาสตร์การพัฒนาแบบวัฒนธรรมชุมชน
มีจุดกำาเนิดจากการต่อต้านข้อเท็จจริงที่ว่านักทฤษฎีและนักวางแผนพัฒนานั้น
ถ้าไม่มองวัฒนธรรมแบบดั้งเดิมว่าเป็นพลังที่มีผลในทางลบก็มักจะไม่เห็น
ความสำาคัญขององค์กรท้องถิ่น หรือภูมิปัญญาชาวบ้านที่มีอยู่ว่ามีคุณค่าต่อ
การพัฒนา ภูมิปัญญาเหล่านี้ได้ถูกละเลยอย่างสิ้นเชิงในการวางแผนโครงการ
และการปฏิบัติงาน แต่ในทางกลับกันได้มีการนำาเอาการจัดการแบบใหม่และ
ทันสมัยมาไว้ในการพัฒนาภาคชนบท ในปี ค.ศ. 1964 นิชอฟ และ แอนเดอร์สัน
ได้วิเคราะห์ กรณีศึกษาของโครงการพัฒนาหมู่บ้านจำานวน 200 โครงการ
พบว่าส่วนใหญ่ประสบผลล้มเหลวเพราะละเลยต่อปัจจัยต่างๆ ในท้องถิ่น
28
อันนำาไปสู่อุปสรรคในการยอมรับนวัตกรรมต่างๆ ยุทธวิธีการพัฒนาแบบ
28 A.H. Nichoff and J.C. Anderson: The Process of Cross-Cultural Innovation in
International Development Review, 6 (2) 1964, pp. 5-11.
