Page 154 - สานต่อความคิดบัณฑร_29-1-63
P. 154
154 • สานฝัน ตั้งมั่นต่อไป
ดายหญ้า ตัดอ้อย และขุดสระ ค่าจ้างก็แล้วแต่เขาจะให้ ตามปกติค่าจ้างที่
พวกเราได้รับจะอยู่ระหว่างวันละ 25-30 บาท แต่ถ้าในบ้านไม่มีอะไรกินเลย
ค่าจ้างทำางานวันละ 15 บาท พวกเราก็ทำา
- ความจริง ผมก็อยากจะเปลี่ยนอาชีพอยู่เหมือนกัน ผมอยากรวย
อยากทำางานมีเงินเดือนกินเป็นประจำา
- ชาติหน้า ผมขอเกิดเป็นหมา เพราะหมามันกินทุกสิ่งทุกอย่างได้
แม้แต่ขี้ของมันเอง หมาจึงไม่ลำาบากที่จะมีชีวิตรอดไปวันหนึ่งๆ
- ผมอยากรู้จริงๆ ว่า คนมั่งคนมีนั้นเขามีชีวิตอยู่กันอย่างไร มันคง
เป็นชีวิตที่มีความสุขมากทีเดียว เมื่อก่อนนี้ผมเคยหาปลาขาย พวกคนมั่งคน
มีเขาพากันซื้อปลาตัวใหญ่ไปหมด พวกเราชาวบ้านได้แต่กินปลาเล็กๆ ซึ่งผอม
หัวโต บางครั้งพวกเราก็หาปลาเอาไปแลกข้าวและสิ่งของอื่นๆ
- เมื่อก่อนนี้ ผมมีมอเตอร์ไซต์อยู่คันหนึ่ง มีจริงๆ นะครับ แต่รถจอด
อยู่เฉยๆ ไม่ได้ใช้ เพราะผมไม่มีเงินซื้อนำ้ามัน จะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ผมปล่อยมัน
จอดอยู่ใต้ถุนบ้านนานจนกระทั่งนำ้ามันเป็นสนิม ต่อมาเมื่อปีกลายนี้เอง ผมเอารถ
ไปขายได้เงินมา 2,500 บาท ผมจึงเอาเงินไปซื้อควายมาตัวหนึ่ง แต่ก็มีเรื่องยุ่ง
เกิดขึ้นอีกจนได้ เนื่องจากน้องชายของผมอยากเป็นตำารวจ มันต้องการเงิน
10,000 บาทเอาไปติดสินบนเพื่อผ่านการสอบสัมภาษณ์ ผมจึงต้องนำาควาย
และทรัพย์สินอื่นๆ ไปขายเอาเงินให้มันไป หวังว่าน้องชายคงได้เป็นตำารวจ
กับเขาบ้าง เมื่อมันรวยแล้วมันคงเลี้ยงดูผมในภายหลัง
- อาชีพชาวนาเป็นอาชีพตำ่าต้อย ไร้เกียรติ ไร้สิทธิ จึงไม่ได้รับความ
สนใจและความนับถือจากคนในอาชีพอื่นๆ พวกเราผลิตข้าวเลี้ยงคนในเมืองและ
ส่งออกไปขายต่างประเทศ แต่สิ่งที่พวกเราได้รับเป็นการตอบแทนก็คือ ราคา
ผลผลิตตำ่า ส่วนพ่อค้ากอบโกยกำาไรไปเป็นจำานวนมาก และได้รับการยอมรับว่า
พวกเราเป็นผู้สร้างความเจริญเติบโตให้แก่ประเทศชาติ การเป็นชาวนานี้ไม่ดีเลย
เพราะพวกเราไม่อาจควบคุมราคาและดินฟ้าอากาศได้ นอกจากนั้นพวกเรายัง
ขาดเงินทุน ถ้าหากมีเงินทุนเสียอย่าง พวกเราก็ยังต้องการเป็นชาวนามากกว่า
ไปทำาอาชีพอื่นๆ
