เรื่องเล่าจากชุมชน : บ้านพอเพียง ของคุณตาสมนึก รอดวรรณ์

บ้านที่ไปวันนี้เป็นบ้านเลขที่ 61/208 ม. 1 ต บางเมือง ที่ คุณตาสมนึก รอดวรรณ์ อายุ 76ปี อาศัยอยู่กับภรรยา สภาพบ้านเป็นบ้านไม้ 2 ขั้น มีสภาพทรุดโทรมข้างฝาบ้านผุพัง พื้นบ้านทรุดโดยเฉพาะจุดที่คุณตาและยายนอน ตาเล่าว่านี่ถ้าฝนตกที่ไรน้ำจะท่วมบ้านซึ่งสังเกตุได้ว่าเป็นเพราะบ้านต่ำกว่าถนน

สองตายายมีความพิการ โดยเฉพาะตาเดินไม่ได้ก็ใช้วิธีเขยิบเอา. พูดถึงการเข้าถึงระบบสวัสดิการของรัฐ ได้บัตรประชารัฐ/ผู้สูงอายุ/ผู้พิการ รวมกัน 2 คนก็ 3 พันกว่าๆ ไม่พอใช้หรอก แต่ก็ต้องประหยัด วันนึงซื้อค่ากับข้าวกินกัน 2 คน ตกร้อยกว่าบาท ผมได้ถามยายว่ากินข้าวอร่อยไหม แกตอบมาว่า ไม่อร่อยหรอก. แก่แล้ว ( ทำเอาผมสะเทือน) เพราะอีกไม่กี่เดือนก็จะได้ใช้เงินผู้สูงอายุ ส่วนสุขภาพมี อสม และอพม ที่มาดูแลในเคสติดเตียงอยู่เป็นระยะๆ

วกกลับมาที่ตัวบ้านปัจจุบันไม่ใช่ของตายายแล้วนะครับ เป็นของคนข้างบ้านที่ต้องบอกใจบุญที่ช่วยดูแลและไถ่คืนมาจากนายทุนเงินกู้ที่ตาเอาไปจำนองไว้ ซึ่งเขาก็ยินดีที่จะให้ตายายอยู่ไปเรื่อยๆจนขีวิตหาไม่ได้ถามหาถึงลูกหลาน ตาบอก มีลูก แต่ก็ไม่ได้มาดูแล เดราะตัวเขาเองก็ลำบาก ตกงานจากภาวะโควิต แต่ก็มีโทรคุยหากันยามว่างในแต่ละวัน ตามีปลูกกล้วยไว้หลังบ้าน ผักสวนครัว ก็จะใช้วิธีกระเถิบไปกับยายรดน้ำตอนเข้าเย็น ก็มีรายได้อยู่นะเพราะวันก่อนมีคนมาเหมากล้วยหอมทั้งเครือ ได้เกือบ 2 ร้อยบาท

#ใครที่ยังคิดว่าตนเองลำบาก. ยังมีอีกหลายคนที่ลำบากกว่าเราอีกหลายคนนะครับ

หมึกหอม ถ่ายภาพ/รายงาน